| تبليغات | X |
|
آرزومان نمک مانده ته یک نمکپاش که نیست پی احساس انگار دم به دم بر این زخم کهن می پاشی نه........شاید نه. آرزومان دور است... آرزومان شور است... آرزومان دو ...سه.... قطره اشکی است دریغ....... از این درد کهن بر کنج لبت بنشیند کیست این حسرت همیشگی ....... آرزو ندیدنی است........
+
نوشته شده در سه شنبه سوم آذر 1388ساعت 16:22 توسط سارا
|
پشت نسیم بهار پنهان می شوی و آهسته و بی صدا از بالای درختان کاج
وسپیدار و کنار پنجره اتاق من می گذری و فکر می کنی من نمی دانم که طراوت
هر نسیم بهاری به خاطر لطافت حضور تو در ورای آن است!؟ کنار بنفشه و سنبل قایم می شوی و لابه لای گل ها و شکوفه های بهاری
خودت را مخفی می کنی و فکر می کنی من متوجه نمی شوم که زیبایی و جذابیت
همه گل ها و شکوفه های عالم ،فقط به دلیل نگاه جذاب تو در دل گلبرگ ها و
شکوفه هاست؟ فکر می کنی که من ردپای تو را نمی شناسم و نمی دانم که در آغاز همه
بهارها در گوشم نجوا می کنی که صدایت بزنم و نوشدن و دگرگونی قلبم را از
تو طلب کنم تا تو برای تازگی و بهاری شدن زندگی ام بهانه ام شوی؟ بهارت را دوست دارم نه به خاطر نسیم های پر طراوتش و گل ها و شکوفه های زیبایش ...بهار را دوست دارم چون می دانم که این تویی که در پشت همه زیبایی هایش پنهان شده ای و بی آنکه بدانم با نگاه همیشه بهارت مواظب من هستی .بهار را به خاطر نگاهت دوست دارم. این متن زیبا از مجله موفقیت.... ای خدای مهربانم نگاه زیبایت را از ما دریغ مکن و حالمان را به بهترین حال دگرگون بگردان........
+
نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعت 13:0 توسط سارا
|
+
نوشته شده در سه شنبه ششم فروردین 1387ساعت 17:59 توسط سارا
|
ضرب ثانیه ها خفه ام می کند دلم...... موسیقی آرامی می خواهد که تو... با سرانگشتان گردت برایم بنوازی .... آرام آرام...
+
نوشته شده در شنبه پنجم آبان 1386ساعت 18:55 توسط سارا
|
تو بهار دلکشی و من چو باغ شور و شوق صد جوانه با من است ترانه،،سیاه مشق خورشید می خندد و زمین ایستاده تماشا می کند-- و من ستاره ای که دوست دارد بر مداری رسم شود ... و تو سال ها بعد مرا می فهمی ،مرا می نامی... از کنار پنجره اتاقت... آه، پنجره مرا از وسعت تنهایی به شب می کشد ... صدای هل هله می آید کو دکی می خندد! گریه می کند؟ _گوش می دهد_ یکی حرف می زند تا بت سنگیش را بشکند،،،،،،،، کودک مات می ماند و یکی مدام رنگ می کند.... کودک خودش را به بازی می زند...
....................رد پای زمین...نمی ماند!!!! ...نه،،
زمین ایستاده تماشا می کند(با بغضی که اندوه جاری شدنش نیست،،، ) هجوم قدم ها را ... عبورحرف هایی که اتهام را در قاب تنهایی خود دیوار می کند و خاکی که واژه ها را فوت می کند به سمت دیواری که مأمنی است برای تکیه دادن ،،،،،،برای رهایی
.......................... .خورشید می خندد_لبخند می زند_............
به افسانه ای که باد بر گونه زیبایش می خواند ..... دستانی که بوم را با رنگ مهربانی خود تکرار می کند و چشمانی که طعم شیرین بودن را در او می رویاند
........................ماه فرار می کند... و من از پشت پنجره پیدایم،،،
+
نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت 22:41 توسط سارا
|
نشسته ام در انتهای شعری که باز با سه نقطه آن را پایان می دهم ،زود این گونه چگونه توانم !! وقتی که شب ماه را با خود برد وقتی که اشک خواب را از ما برد وقتی که واژه ای
رها شد میان باد!!! پر می شوم از تمام نقطه های مکرر این بار نقطه ها نقطه "ادامه دارد"نیست غروب جمله ایست که طلوعش را ...... .چشم به راهم......... ......هنوز!! این بار شعر مرا از حفظ بخوان اگر می توانی ... خود نیز مانده ام .
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386ساعت 23:47 توسط سارا
|
حقیقت را فقط نگاه آرام گل رزی می داند که دیشب برایم لالایی باران را سرود ! با زبان گل ها با من سخن بگو قبل از اینکه برگ های صداقت یکی یکی بریزند... بدتر هم می شود کل احساسم یکباره در نگاهی داغ تر پژمرده شود... نه! زمین مال خودتان من تنها آسمان را می خواهم راه می روم تا آنجا که می توانم دیگر کسی ملال ز قدم هایم نمی شود... دفترم را نمی بندم دیگر عادت کرده است بغضم در دستان باد تاب می خورد این بار انگار ابرهم بی تاب می شود ......خیس خواهم شد....... آری...........................در سرزمین ما صدای گنجشک ها را همه می فهمند پس جای خالی......در شعر من کجاست! با صداقت گلها با من سخن بگو.........
+
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم خرداد 1386ساعت 19:16 توسط سارا
|
من نه خود می روم او مرا می کشد کاه سرگشته را کهربا می کشد چون گریبان ز چنگش رها می کنم دامنم را به قهر از جفا می کشد دست و پا می زنم می رباید سرم سر رها می کنم دست و پا می کشد گفتم این عشق اگر واگذارد مرا گفت اگر واگذارم وفا می کشد گفتم این گوش تو خفته زیر زبان حرف نا گفته را از خفا می کشد گفت از این پیش تر این مشام نهان بوی اندیشه را در هوا می کشد لذت نان شدن زیر دندان او گندمم را سوی آسیا می کشد سایه او شدم چون گریزم از او در پی اش می روم تا کجا می کشد... ...................................................................................................ه.ا.سایه سیاه مشق
+
نوشته شده در شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 16:9 توسط سارا
|
امشب دگر خلوتم پر شد از سکوت وقتی که چشم ها همه اش غریبه بود وقی که رنگ کنایه سرخ شد لبخند آه بر دریچه خشک شد در لحظه پریدن احساس بودنم در سایه قربت آن پونه های سبز ..........من از میان پنجره ها فریاد می زدم وقتی که ازهجوم قهقهه ها سر ریز می شدم چیزی بگو............ ....................................... بیرون که روشن است رنگی بکش به شب نوری است لای در برخیز یک قدم بیرون که می روی نفست پرواز می کند چشم ستاره ها به جمالت بیدار می شود ..پر می شود فضای درونت از عطر یاس آنگاه تمام پنجره ها باز می شود حرفی است یا سخن؟ آرام بگو که دگر هوا هم مات می شود !!!
+
نوشته شده در سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386ساعت 18:51 توسط سارا
|
بگذار بگریم ......
شبانه بر دفترت بر دفتری سپید بر دفتری ز عطر خشک شده یک برگ اطلسی در فصل بی کسی .............................. تنها یک قطره....کافیست....... برای تمام بغض هایم.... دلتنگی هایم...!
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم فروردین 1386ساعت 12:5 توسط سارا
|
|
روزهافکر من این است و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
از کجاآمده ام آمدنم بهر چه بود
به کجا می روم آخر ننمایی وطنم
مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم
ای خوش آن روز که پرواز کنم تا در دوست
به هوای سر کویش پرو بالی بزنم..
...........
..................
اگر به خانه من آمدی
مهربان برایم چراغ بیاور
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم....
